Pages

Showing posts with label කුරුටු ගාන CR පොත. Show all posts
Showing posts with label කුරුටු ගාන CR පොත. Show all posts

Friday, February 9, 2024

සරුංගලය සහ උඩුකුරු තෙරපුම





සරුංගලයකි නුඹ

සිහින්ය හුයකින් මා අත රැඳුණු 

ඈත සිතිජයේ පාවෙන්ට ඉඩදී

මමද බලාඉමි

හුය තදින් අල්වාගෙන...


බියක් විය මට

සමබරව නොමැතියි

හැඩට ඇලවුවද

කුරුලු තුඩකින් 

බිඳී යායැයි...


හුළං වේගෙන් හමනවිට 

ම'අත කැපෙන්ට තරම් වෙයි

හුය කැඩෙන්ට නොදී

ඇඟිලි ලෙයින් පෙඟී යයි...


* * * * * * * * * * * * * * * *


ඇතැම් දිනවල

තද හුළං නොමැතිවද 

ම'ඇඟිලි කැපී

ලේ ගලායයි...

Friday, December 6, 2019

කාලය හරහා වූ ගමන

මේ ලියන හැමදේකට
පණ ‌දෙන්න පුලුවන් නුඹට...

ඒ මතකයට
ඒ අතීතයට එරෙහිව,
මියැදෙන්න බැහැ ‌නොවැ මට.

වළාකුලු අතර ක්ෂණයකින් සැඟව ගිය
හඳුනාගත් ආකාශ වස්තුව
ඔබම විය,
නුඹ හඹා යා හැකි භෞතික සුතුර
තවම මා ‌සොයා ‌ගෙන නැත.

කාලය හරහා ගමන
එතරම්ම ප්‍රිය උපදවන්නක් බව,
දිනෙන් දින මට කියා ‌දෙයි නුඹ.

ඒ අතරෙදි පසුවන
මළ තාරකා, කලුකුහර
ඉපදෙන නිවෙන නිහාරිකා
නෙබියුලා, ක්ෂීර පථ මත
මට පාර ‌සොයා ඒමට
නුඹ දැමූ ‌බොරලු කැට ‌බෝ තිබිණ.

මහා පිපිරුමට පසු
අතුරුදන් වූ නුඹ ‌සෙවීමට
හබල් දුරේක්ෂයටවත් ‌
නොහැකි වූ නමුදු
නුඹ නිදන, වැළපෙන තැන
ම' දුරේක්ෂයට දර්ශනය වන බව
නුඹ පියා දන්නෙහිය, 
                                               (මගේ තරු විද්‍යාවට 
                                                කෙනහිලූ නුඹ පියා
                                                ගන්නෝරුවේ ‌දෙවැට මැද දී
                                               මගෙන් ඒ ගැන විමසීය)


එක්තරා වල්ගාතරුවක් මත
දියණියකගේ ‌පෙකණි වැලක් වූ අතර
ඇය නිල්වන් ඇස් ඇත්තියක් බව
ඒ අසල වූ ‌බෙහෙත් තුණ්ඩුවක
සටහන්ව ඇත,
පියෙකුට දියණිය ගැන වන සින්ඩ්‍රෝමය
එය මට මතක් කළ බව සහතිකය.

විශ්වය, මණ්දාකිනිය, ක්ෂීර පථය
යනු කුමක්දැයි මා ඇසූ කළ,
රුධිර සංසරණ පද්ධතිය ‌මෙනියි
මිමිණූ නුඹ*,
මතකයට නැංවුණ දාට
හිඳින තැන ‌සොයාගෙන
කාල-හෝරා යන්ත්‍ර නැතිව
ගමන් කළ හැකිය මට.

ලෙඩ වුණු ‌බෝනික්කන්
පිරමිඩ තුළ දඟලන අතරතුර
සාතන් ද ඇපල් ගස් මුල 
හැව අරින ‌වෙලාවක
ඇයි මට
නැගෙනුයේ නුඹ මතකයට?

තරුවැලක ‌රෝලකෝස්ටර් පදින නුඹට
පන්නල ‌රේස් පදිමින් අත් පා දන්දුන් මා
දැන් මතක නැතිදැයි අම්මා මගෙන් අසන'තර
අධිවේ‌‌ගෙන් ඇස්ලේටරය පාගා යන
පරඬලක් ‌මෙන් වූ ම'සිරුර
හාතවාරිය වැල් ‌මෙන් හැඩපලු ‌‌ගෙතුණු
මගේ ‌කේසාවැටිය
කාලය හරහා යන ගමනේ
ප්‍රතිරෝධය වැඩි කළහ....

හොයමි- යමි-යළි ‌හොයමි-එමි-එබෙමි-‌හොයමි-ඉව කරමි-‌හොයමි-තැවෙමි-දකිමි-ගනිමි-විනිවිදමි-ඉඹිමි-හුස්ම පිඹිමි-වඩා ගනිමි-ඉඹිමි-අඬමි-ඉඹිමි-යමි-පියඹමි-හුස්ම පිඹිමි-අඬමි

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

හොයන්නට ‌‌බොහෝ ‌දේ ඇතත්
ඉතිරිව ඇති රික්තයේ
අදටත් මගේ හදවතේ පැතුම
"නොසිටීවා කොතැනකවත් නුඹ ‌
මේ  මහප්‍රාණ සක්වලේ!"


(*උරුමය ද ‌නොවුණු නුඹ)

   

Monday, July 1, 2019

නා කපන වැස්සට
නතර වුණා පියස්සට
තද ‌තේක්ක 
දොරක් ළග 



Monday, April 25, 2016

දැන් මගෙ අතත් පිච්චෙන්න පටන් අරන් ...


නුඹ මා මතකයට නො නගා
ඇහැරැනු හැම දවසක ම
සිදුවන අපූරැ සිදුවීමක් ගැන
ගැඹුරින් සීනාසී පැවසුවා
නුඹට මතක ද ?

හරිම අපූරැයි එය...

"තේ හැදුවත් - කෝපි හැදුවත්
කැද හැදුවත් - වඩේ හැදුවත්
බත් හැදුවත් - කොත්තු හැදුවත්
සැන්විච් හැදුවත් - පුඩිං හැදුවත්
ව්යංජනයක් හැදුවත් - මැල්ලුමක් හැදුවත්
එදාට මගේ අත 
පිච්චෙනවාමයි කොහොමහරි ... "  

නුඹ මෙසේ කියුවත්
නිමිති, පේන, තරැ අනාවැකි
බැහැර කළ
හේතුවාදිනියකි නුඹ,
එහෙව් නුඹටත්
හේතුවක් හොයන්නට සිදුවු
සිදුවීමකි එය....

අපේ සමහර සිදුවීම්
හරියට Kim - Ki- Duk ගේ
" Dream " වගෙයි,
නුඹ සිතන විට යමක්
මට සිදුවෙයි යමක්
මම සිතන විට යමක්
නුඹට සිදුවෙයි යමක්...

ඒ එදා,
අප දෙදෙනා
අවසානයට තර්ක කළ
සමීකරණගත නො කළ
"සමාන්තර සිදුවීම් සහ ප්රති සිදුවීම්"
සංකල්පයට අනුව දැයි
කිව නොහැක...




* * * * * * * * * * * * * * *
එතැන් සිට
දින හාරදාස් තුන්සිය
අසූවක් ගත විය.
* * * * * * * * * * * * * * *




අද
මං නිකමට
හදපු පොල් සම්බෝලය
හවසටත් කන්නැයි සිතා
මලවන්ට පෑන් එකට දැමූ ටිකට
අත පිච්චුනා පළවැනි වතාවට...


අනේ මන්දා ඉතින්
ම'සමේ සමස්ත වර්ගඵලයම  
නියමතයි පිච්චෙන්ට 
අද ඉදන්...





Wednesday, January 13, 2016

පාපොච්චාරණය



අර බලන්න,
කළුකුහරයක්
තාරකාවක්
ගිලගන්නා හැටි!

* * * * * * * * * * * *

තරැවක් මියැදෙන කොට
ඉන් නික්මෙන එළිය
ආලෝක වර්‌ෂ ගණනාවක් විත්
අපේ ඇස්වල වදින කොට
අපි හිටියේ
සාන්ත අන්තෝනි මුනිදුගෙ
පල්ලියේ පඩිපෙළ ඉදිරියේ වූ
සදකඩ පහන දිහා බලාගෙන.

නුඹ හිතුවා මේ එළිය
ජීවත් වෙන තරැවක
දීප්තිමත් කිරණ කියල

* * * * * * * * * * * *

මදිනා කන්දේ
පහළම සානුවේ
තේ පදුරැවලින් වටවූ
පෙද පාසි බහුල
ගල් බිත්ති මත,
ගෝනුස්සන් වාසය කරන
අපේ පල්ලියෙ කොඩිගස
සහ ඝණ්ඨාර කුළුණ
පිරිපුන්ව වැඩුණු
පොප්ලර් ගස් දෙකක් මෙනියි
හැමවිටම නුඹ කීවා...

ඒ දෙසම බලාහුන්
අල්තාර ඉටිපන්දම්
නුඹත් මාත් ගැනම සිතමින්
දිය ව ගියා...
ජීවිතේ ගෙවූ
අතිශයින්ම මිහිරි වූ
තත්පර ගණනාවක වග
මේ ඉටිපන්දම් එළි
ඝණ්ඨාර කම්පන තරංග
කල්වාරි කන්ද ‌ෙතක් ගෙන ගියා...
මට තාම මතකයි
නුඹේ සිනිදු'මුත් උණු
ඇගිලි තුඩු
ම'පපුවේ කුරැසිය අඳින හැටි
මට කියා දුන්නා....


නුඹේ තියුණු කටහඩ
ඔරසන්වලට යාතිකාවලට
හරිම සිනිදුවට
ගැලපෙන හැටි
මං ඈතට වී
දණ ගසාගෙන බලා හිටියා...
තාමත් අසා සිටිනවා,
මගේ ජීවිතයේ 
එන එන සතියක් 
ඒ කටහඩින් ඔපවත්වන
ඉරිදායින් පටන්ගන්නවා...

* * * * * * * * * * * *


පල්ලිය පිටිපස්සෙ වූ
දැවැන්ත ඇහැල ගහ යට
මිනී පිච්චෙනවාට විරැද්ධව
මගේ පියතුමා නුඹේ පියතුමාට
ගතු කීවා...
මගේ පියා බිල්ලන්ට නතු වුණා
නුඹේ පියා නුඹත් අරන් අතුරැදන් වුණා
ඒ වෙනුවට
අලුත් පියතුමෙක් ආවා....


* * * * * * * * * * * *

තාමත් මම 
නුඹව සොයමින්
පල්ලියක් පල්ලියක් 
ගානෙ යනවා...
ඒ හැම පල්ලියකම 
අල්තාරය මත
නුඹ දියවෙනවා 
මට පේනවා !




Friday, December 11, 2015

ගියා...

" අනේ නුඹ මට හිමි වුණා නම්..."
                              මම එහෙම කිව්වොත්
                              ඒක හරියට
                             "ශේක්ෂ්පියර්‌ගේ නාට්‍ය දෙබසක් " වැනියි
                               නුඹ කීවා....


       
" හැමෝටම, දැනෙන්න ආද‌ෙර්‌ කරන්න බෑ..."
                              නු ඹ එහෙම කිව්වොත්
                              ඒක හරියට
                             " ගාර්‌ෂියා ලෝකාගේ නාට්‍ය දෙබසක් " වැනියි
                               මං කීවා....


ඉල්ලීම සහ දැනීම
අතර දෝලනය වන
ආදරය නමැති
ඔරලෝසු බට්ටා
වෙන්වීම නමැති එලාම් එක
වදින විදිහට වැඩ සැලැස්වූවා...


* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

නුඹ මාකොළ වත්තට ගියා...
මං කිවුලවත්තට ගියා...
ඒ තොප්පිගල කොටි හිටපු කාලෙ.... 




Thursday, October 8, 2015

ආදරය සහ හරිත ලව


පාරෙ ගෙම්බෙක් මැරී සිටි
එක්තරා දිනෙක
නුඹ මගෙන්
පුන පුනා අසා සිටියේ
ආදරය ස්වයංපෝෂිතද ?

ඔව්! 
ආදරය ඇතුළේ
හරිත ලව තියේ නං
හරිත ලව ඇතුළේ
හරිතප්‍රද තියේ නං 
ඔව්!

" අහ් හා...
එසේ නම් ආදරය 
ග්ලූකෝස් නිපදවිය යුතුයි,
මා වෙහෙසව ආ කල 
නුඹේ ආදරය
ගිල දැමිය හැකියි!
ඉන් මට ගෙවී ගිය
මගේ ශක්තිය හිමිවෙ යි... 

බලන්න...  බලන්න...
දැන්ම බලන්න
නුඹේ ආදරයෙත්
හරිත ලව තියෙයිද ? "

බිඳ දැමූ පහන් එළිය
සුරුවමට වැදී 
කොන්තයට පරාවර්තනය වනවිට,
මැදියම් රැය ගෙවී යද්දී
නුඹ එසේ මුමුණමින් සිටියා...

නුඹේ ආදරයයැයි මා සිතූ
සෙල්ලම් පිස්තෝලය 
ම'සිත තුළ අඳින රූප සටහන් 
වචනවලට පෙරළමින් සිටින විට
ජීවිතයේ සියුම් තැන්වල ඇනුනු
කටු වගේ මතක බිඳු 
රුධිරය ලෙසින් නික්මෙනු
ම'දිටිමි...

එය එතරම්ම අසීරුය...
එය එතරම්ම අසීරුය...
ආදරය ස්වයංපෝෂිත ද යන්න
ප්‍රත්‍යක්ෂ්‍ය කිරීම
එතරම්ම අසීරුය...


හ්ම් ..ම්...
කොහොමත් සිනිදු
හෘත් මාංස 
නුඹේ නං තවත් සිනිදු ඇති 
සුළඟට ලෙලෙන 
ජනෙල් රෙද්ද මට කියයි...




* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *






නුඹ සතුටු කරනු වස් 
මම තවමත් 
මගේ සෛලවලට 
හරිත ලව ඇතුළු කරමින් සිටිමි. 
මිදුනු ඇට මිදුළු
ඊට ඉඩ නොදේ !






             (https://www.reddit.com/r/Cosmos/comments/23pin6/did_episode_6_deeper_deeper_deeper_still_not/)













Thursday, April 30, 2015

මා, මාරියා සහ මාරියාව



උඹටවත්
මටවත්
ආදරේ කරන්නට,‌
හන්තාන ඉලුක් පඳුරු නොවිනි.
පේරා බිමේ ඇහැල කඳන් නොවිනි.
මහවැලි ඉවුරේ නිදිකුම්බා පඳුරු නොවිනි.
කොල්ලුපිටියේ කළු ගල් වැටි නොවිනි.

තිබුණෙ
මුහුදු කුකුළන්ගේ
හම් හා කොරළ වැපිරෑ
කරිජ්ජ වැල්ල පමණි...

බිඳෙන, මුමුණන රළ
ඩාලිගේ චිත්‍ර මෙනියි
නුඹ කී වෙහිය.
කකුළුවන් වෙට්ටු දමන හැටි
චේ ගේ ගරිල්ලා උපක්‍රම යැයි
මම කීමි...

නුඹ නොහිටින්නට
ඒ මූදු යායම
පල්ලියේ සොහොන මෙන් වන්නට තිබිණ,
මා නිතර පිටදී හුන්
ඇන්තනී මාමාගේ
නොපිට ගැසූ ඔරු කඳ
ෆාදර් ෂෙරාඩ්ගේ සොහොන් වල
වන්නට ඉඩ තිබුණි...

නුඹත් මාත් කූටාලු කළ
මහා රතු පොත් කන්දරාව,
අතුරේ යන්නාසේ
පීප්පවලට වහං වී
කියවාපු අන්දම
ඒ බිඳෙන, මුමුණන රළ
මට කියයි...

කොමියුනිස්ට් කඳක් යැයි
හංවඩු ගසා
වැල්ලේ පොඩි කර තිබූ
තාත්තාගේ කඳ
නුඹට මතකැ`ති

ඒ අවසරයෙන්
අම්මාට ළංවූ
ලොකු තාත්තාත්
නුඹට මතකැ`ති

අත් පා, ඇඟිලි, ඔළු
මාළුන්ට දන් දුන්
රැඩිකල් මාළුකාරයන්
නුඹට මතකැ`ති

අපව බිහි කළ
අවර්ණ, පිලී රස මා වැල්ල
තනිකරම රතු පැහැ කළ`යුරු
නුඹට මතකැ`ති

ආදරයේ රතු පැහැය
අපි අප බෙදාගත යුතු කලෙක
සනුහරේ වෙනස් කරන්නට
කැප කළ හැටි
නුඹට මතකැ`ති

මේ හැම මතක මතු නොකර නුඹ
දිවි ගෙවනවා`තියි  මම සිතමි...

නුඹ නැවත ආ දිනෙක,

අපි වෙළුණු, පෙරළුණු,
දෙපා පැටළුණු
බිම්තඹුරු වැල් යාය...
එක්ව මළපහ කළ
කළු පාට කාණුව...
මාවෝ, මින් ගැන
සටහන් තැබූ
සිනිදු මැටි පොළොව...
හදිසියට වහං වුණ
දානියලේ මාමාගේ
උෟරු කොටුව...
උදේ දරුවන්ට
රාත්‍රියේ අපට
ඉගැන්වූ ඈන් අක්කාගේ
මොන්ටිසෝරිය...
තාම එහෙමමයි
නුඹ කියාවි.

චිත්‍ර කාමරේ නුඹේ කැන්වස
ලියන කාමරේ මගේ කොළ මිටි
අතීතයේ සාක්කිය දේවියි
නුඹ කියාවි...

එක්වරම
ආගිය අතක් නොවුණත්
නුඹ ජීවතුන`තර බව
මම දනිමි...

දෙවරක්... තෙවරක්...
සියවරක්... දහස්වරක්...
සිතමි...

නුඹට නුඹ අහිමිවීමට පෙර
නුඹ අන්තර්ධාන වියෙහිය.
මට මා අහිමිවන්නට පෙර
මතක සටහන තබමි.










- - - - - - --- - - - ----- - - ----- - - - - ----- - - - -

නුඹේ වග-තුග සටහන් මින් නිමි. 
20. 04. 2015 


















Tuesday, December 9, 2014

ගැස්ම, තිගැස්ම, කටගැස්ම

මේ දැනුදු මම
ඔබ කපා කොටා
යළි, පිළිසකර කරමින් සිටිමි...

වේගයෙන් ගැහීගෙන ගැහීගෙන
ගිය නුඹේ පයෝධර
මා බාඳුරා ගොටුවට
ඇද දැමීමට සමත්කම් පෑහ...

ඒ තිගැස්ම !
ඒ සද්දය !
ඒ රස්නය !

නුඹේ තෙත බරිත ළය
මගේ ලේ කැටි ගැස්වීය.
වැදුනු තැන ලේ ගල් විය.
දැනුනු කල ලේ ගල් විය.
ඒ අතරේ ඒ රවුම්
මොනවාදෝ ඉල්ලීය...

+  +  +  +  +  +  +  +  +  +  +  +  +  +


කොටයක් ලයිට් කණුවකට වැටී
කණුව වතුරවලකට වැටී
විදුලිය කාන්දු වී
තිබුණත් පාර අවහිර වී...

ඒමට, ආපසු නොහැරුනෙමි.
සියල්ලම අතහැරෙන
ඒ හැරවුමට වඩා,
එකක් දෙකක් පමණක්
හෝ ඉතිරිවන
දිගු ගමන යාමට
මම ආසා කරමි...




Thursday, November 13, 2014

නුඹ ඉවරයි ! තිබ්බ ලස්සන හූරලම අරගෙන




( ලාවා සහ පෑන් කේක් යන සිතුවම ගසා ඇති ප්‍රධාන කන්‍යා සොහොයුරියගේ ලැගුම්හලට පෙනෙන කන්‍යාරාමය)

අදටත් මතකයට නැගෙන
නුඹ ලැග සිටි ඒ කන්‍යාරාමය...

ඇත්තටම එය
ශුද්ධ වූ පවුලේ එකක්මදැයි
එකල මට ලොකු ගැටලුවක් විය...

                                        (ගඟත් මුහුදත් අතර සමාන්තරව වැලි පරයක් පිහිටා ඇති දර්ශනයක දුර රූපයක්)
 
කන්‍යාරාමයට නුදුරු බිමෙක
ඇකේෂියා ගහක් යට හිඳ
ගං මෝයට එක එල්ලේම
පෙනෙන වෙරළේ පොප්ලර් ගස් දෙකක්
වවන හැටි නුඹ කීය...

(දුම්රියක් ගමන් කරයි )

අසලින් ගලායන ගං දියට
පා පොවා හෙමිහිට
දුයිෂෙන් කියවමින් ඔබ සිටින විට
මා සිටියේ කුරුලෑවලට
බෙහෙත් පෙත්තක් බොමිනි...                                                                       (කෙකටියා පඳුරු අතර දිය නයෙක්)
                                                                                                                                       
                                                                                                                                       (නුඹ කුතුහලෙන්)
" බෙහෙත් පෙත්තකට
හැඩයක් ඇත්තෙ ඇයි?

මගේ ලෙඩේට හදපු                                                                                        (නුඹ හිනැහෙමින් කියයි)
නියම හැඩයෙන් යුතු
බෙහෙත් පෙත්ත ඔබමයි "                                                                 

 (බිත්ති ඔරලෝසුවක තත්පර කටුව තත්පරයකට කිලෝමීටර දහයක වේගෙන් දුවයි.)




(2000 වසරේදී කළුතර ටවුම පෙන්වන රූපයක්. පරණ බස් නැවතුම.)

කැරළි ගහන වතුර බිංදු
බස්  නැවතුමෙ බිත්ති මතට
මා අලවා ඇත
නුඹ මා කියන කිසිවක්
තකන්නේම නැත.

මගේ නෙත් උතුරටද
නුඹේ නෙත් දකුණටද                     
හැරී වෙන්වී                                                               (කාගෙන යමින් සිටි නියපොත්තක් නියමලෙන් කැඩී වෙන්වේ.)
දහහතර වසක් 
ගතව ඇත...

නුඹව එකතැන තබා
මම වයසට ගියෙමි...
සඳට පැණීමට තැතනුවෙමි...                                                                              (සඳෙහි සමීප රූපයක්)   
ගාඩ් පෙට්ටියේ
ටෝච් එක ඇල්ලුවෙමි...                                                                         (6.46 අලුත්ගම මන්දගාමී දුම් රිය )


නුඹ එතැනමයි සිතා
හෙළයන්ගේ වාරි මර්ග සැලසුම්
මා අධ්‍යනය කරනවිට,                                                                                         (කුට්ටම් පොකුණ)
නුඹ නගරයේ කාණු පද්ධතියට
සැලසුම් අඳිමින් සිට ඇත...                                                          (හතර වැනි හරස් වීදිය වාරිමාර්ග සැලසුම් සටහන්)


මා පොල්කට්ටෙන් ද
නුඹ කහ වතුරෙන් ද
නාන අතරේ කාලය ද
ගතවිය...                                                                                (යතුරක් නැති දොර යතුරු හිලක්)


කාලාන්තරයකට පසුව
අහම්බෙන් අප මුණ ගැසුන
බිම්තඹුරු පිරි කසකස්තාන මිටියාවතෙන්                                                             (සුවිසල් කසකස්තාන තණ බිමක්)
අහුලාගත් කරදාසියක මා ලියූ යමක්                                                         (පින්නෙන් පෙඟුනු රෝස පැහැ කරදාසියක්)
ඔබට කීමට සිතෙයි...



*   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *  *

නුඹ දැන් හරියට
ග්ලැසියරයක වැදී බිඳී ගිය
මුහුදුබත් වූ
නෞකාවක් වැනිය...





 







 

Friday, June 6, 2014

නෙබියුලාවට ඇතුලු වෙමි...


[http://www.theatlantic.com/infocus/2013/12/2013-hubble-space-telescope-advent-calendar/100637/]


තාරකා දොරටුවක් වැනි
ගතික සමතුලිතතාවක් ඇති
පරිවර්තන නිතර සිදුවන
මිහිමත ඇතීනා බඳු
බාඳුරා නෙබියුලාවට ඇතුලු වෙමි
නැවතත් වස්තුව සොයා ඇදෙමි...

තැන්නකි එහි,  ශේෂ කඳු ඇති.

හඳෙන් සාරය උරා බී ඇතිවාක් මෙනි
තරු මලානිකව ගොසිනි...

ලේ බොන්නට තතනන
වැම්පයරයකු මෙන්
කුරුස ගොඩක් මැද මා ද
දණ ගසා ඉන්න හැටි...

මළවුන් අතර සිටින මම
මළවුන් අතරින් ඉතා පහසුවෙන් නැගිට,
අන්ධකාර රාජධානියේ කම්බිලිය
තදින් පොරවා ගමි,
නෑඹුල් පයෝධර තුඩු සොයමින්
කුස්කුටා වැල් අතර පෙරළෙමි...

තැනිතලා තැන්නේ තැන තැන වූ
මඩවගුරු මුදා හරින
මධ්‍යසාර රස දිවට දනවන
ඇඹුල් සුවඳ,
නුඹේ කඳුලුවල
නුඹේ දහදියවල
නුඹේ තරලවල
ලුණු රස
මට මතක් කරවයි...

ඒ ඔස්සේ මං
රාත්‍රිය නැමති සුන්දරියට
පෙම් කරමි.
කුසීත අන්ධකාරය
මට නුඹ නොපෙන්වයි.
එහෙයින්, රාත්‍රිය නැමති සුන්දරියට
මම පෙම් කරමි...

මගේ සිරුරේ වූ
අසාමාන්‍ය ලප මෙන් අසාමාන්‍ය
භූ විෂමතා
මේ තැන්නේදී
මට හමුවිය.
ඇතැම් තැන්වල මුදුන දිය වූ
අවසාදිත පාෂාණ කඳුය,
ඇතැම් තැන්වල
ඇසිඩ් දිය අගල්ය...

මදක් නතර වීමි.

නුඹේ ආම්ලික කයට
මාගේ භාෂ්මික ආශාවන්
එක් කළ ආකාරය
විශ්ලේෂණය කරමි.
නමුත් අවක්ෂේපයක්
නොසෑදුනු ඒ අතීතය
හරිම උදාසීනය...

එක්තරා තැනකදී
නුඹේ උණුසුම් අ'තැඟිළි
මගේ සීතල ස්ථාන වටලන විට
දෙවියන් වහන්සේ විසින්
පිඹින ලද්දා වූ හුළං පොදින්
ගැහැනුන් නොව
මහා දේවදාර වනාන්තර බිහි වූ බව
එකහෙළා මම කියමි...

දකුණින් වූ දේවස්ථානයේ
යාතිකා ගී
වෙරළ'ත මවා ඇති
පොල් කොළ ගෙත්තම්
වැලි ගොඩැලි
රා පීප්ප හා අතුරු කඹ
දෙවියන් වහන්සේ ගැන
ගුප්ත රසයක් මවයි...

මේ නිම්නයේ කොතැනක
ඇකෝඩියනයක් ඇත්ද?

රාත්‍රිය එන්ට එන්ටම
ප්‍රණීත වෙයි,
ඒ හා සමගාමීව ම'සිරුර
දහදියෙන් නැහැවෙයි...

මා දැල් මසන'තරේ
ඉඳිල්කටුවලට හිල්වුණු,
තංගුසට කැපුණු
මගේ අතැ'ඟිළි
නුඹට කෙසේ පෙන්වම්ද?

මා ඇහිඳගත්
ඇකෝඩියනයේ හඬ ගිලිමින්
බල්ලෝ උඩු බුරති.
නිම්නයම දෙදරා යයි,
වැටකේ පඳුරු අතරින්
සාන්ත හෙලේනා දෙව් මැදුර පෙනෙයි...

නෙබියුලාවේ
සොඳුරුම තැන්නේ
ඉසුරුතම කෙළවරට
දැන් පැමිණියෙමි.


*  *  *  *  *  *  *  *  *  *   *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

                               තැන්නේ වූ
                               සුළං මෝල අද නැතත්
                               ඇති තරම් තිබේ
                               අදටත් සුළං නං !



Friday, August 30, 2013

ඔප්පු කිරීම !

උනා දැමීමි මගේ
කොටු කොටු කමිසය විගස,
තැබුවෙමි ම'ළය
මැෂිනය මත
හදවතේ ෆොටෝ කොපියක් ගන්ට...

ඒ විදින කිරණ
පපුව පසාරු කර
නොයන බැවින්
තැබුවෙමි වෙන මැෂිනයක
පපුව හරහා විදුලිය ගොස්
ඇතුළෙ දේ පිටට පෙන්වන...

අදහාගත නොහැකි තැන
ගල් ගෙඩියක් ඇති බව
හද තිබිය යුතු තැන,
පිහි දෙකක් ගෙන
විවර කෙරුවේ
මගෙ පපු කැවුත්ත...

මේ බලන්න,
අනේ! මගෙ හදවතිනුත්
උණු උණු ලේ
විදින අපූරුව.

..............................................

දැන්වත් සතුටුනම්
පෙනහැලි, අග්න්‍යාශය
අක්මාව සහ ඉතුරු
පොඩි දේවලුත්
එළියට ඇද
එම්බාම් කරන්න
ම'සිරුර.




     

Friday, July 19, 2013

පව !


ලෙඩ ගොඩක් අඳුන ගත්තට පස්සෙ
හුස්ම නාල්ලා හිටියා
මගේ ප්‍රේමය...

මලකුණ විකුණුවා මං
රන් ව්‍ ඇට හතරකට...



ඒ මරණයට වගකිවයුත්තිය
දමා තිබුණා නඩුවක් උසාවියක,
ඇගේ පයේ වැදී විසිවුණු
ඒ කුණ
අයිතිය ඈට, නොව මට...

රන් වී ඇටවලිනුත්
දෙකක් අයිතිලු ඈට...


අවසාන කාලෙදි රජයේ රෝහලෙන් ලැබුණු
පරණ සේලයින් බෝතලය ද
විකුණුවා ඈ
බෝතල් - පත්තර කාරයෙකුට...
සේලයින් බට ටික දුන්නා දරුවට
ලී බුල්ඩෝසරයේ වැඩට...



මුල්ම කාලේදී ලැබුණු
කිහිලිකරුවට වාරුවෙන්
ගාටන්නේ පව්සාන්ගේ කඩයට
වී ඇට හතර විකුණන්ට...

ඌ ද පවසන්නෙ මට
ගත හැක්කේ වී ඇට තුනක් පමණක් බව...




එතකොට,
අනෙක් වී ඇටය
විකුණන්නේ
කාට ?







 







Monday, June 17, 2013

කුරුටු ගාන CR පොත - පිටු අංක 80

14.06.2013
රාත්‍රී 11.55
සුළං බොහොම තදයි...


]පනින්නටවත් සීමාවක් නොමැති
අසීමාන්තිකයාගේ රැය[


ඒක  අඳුරු රැයක් !
ඇඹලයින් ද
මා කෙරෙන් ඉවතට ගිය.



මා  ද , ම'සිතුවිලි ද
අඩුම ආයුෂ කලක් ඇති
මැයි මැස්සෙකු වූ
මැයි මාසයේ,
ඒක කුණාටු රැයක් !

පංගුකාරයින්ට
ආවේස නොවෙච්ච
ම'දිවිය,
පංගුකාරයින්ට දෙනු රිසින්
සැරසුණු,
රැවටුණු
ඒක  මූසල රැයක් !

සිතුවිලි බර
හදවතට දැනෙන'තරේ
නුඹ මගේ
ඇහි පිහාටු ගනිමින් සිටි
ඒක දිරාපත්වන රැයක් !

විකාර රූපී වුවමනාවන්ට
එරෙහිව, මගේ සෛල සටන් කළ
කාබන්ඩයොක්සයිඩ්
වැඩිපුර පිටකළ
එපා උන තැනකදී
රස්නෙ පහරක රස්නෙ
නිතඹට දැනුනු 
ඒක  අකාබනික රැයක් !


ඇත්තටම හෝ
අනවශ්‍ය දෙයකට
දර-දිය අදිමින් සිටි
ආකර්ෂණයක් පමණකැයි කියූ
ඒක නිව්මෝනියා රැයක් !

රිදවීම-නොරිදවීම
රැවටීම-නොරැවටීම
ඇත්ත-නැත්ත
අසීමාන්තික-සීමාන්තික
විකර්ෂණය-ආකර්ශනය
අතරේ දෝලනය උන
මා,
අවලම්භ බට්ටෙකු වූ
ඒක මංමුළාකාරී රැයක් !


 සඳකට හෝ කිසිදු තරුවකට
සිඹින්නට බැරි ලෙස
පෘතුවි කබොල මත
ඝනව වැඩි
නවද ගස් දෙකක
දැවටී වැඩෙන
රැසකිඳ වැලක්
ඉන්ම, සුවපත් වන රැයක් !

මහපොළොවේ කාන්දම් බලයට
හැමදා විරුද්ධ උනු මා
හැමකෙකුගෙන්ම විකර්ෂණය වී
නුඹ ගැබේ සදහටම
නිදන්ගත වූ
මේ මොහොතේ පටන්
ඒක සොඳුරු රැයක් !












 




 

Tuesday, June 4, 2013

වල දැමූ මතක ගොඩ ගමි.
ගොඩ ගත්  මතක වල දමමි !   




අහම්බෙන් මතුවුණ
තරු තුනක් වගේ
සිතුවිලි තුනක්
ම'සිතින් රැගෙන
කම්හලේ දොරටුව මුලදී
ඔබ හමුවුණෙම්...

සිතුවිලි තුන
එකිනෙක පරයමින්
රඟන්නට පටන් ගති...
ඔය දෑස්
බලා සිටියාදැයි
අදටත් මම අසමි...
කට කට ගා
මගේ කෘන්තක
ගැටෙන විට
ඔබ දෙපසට ගස්සා ලූ
කොන්ඩාකරල් දෙකේ බර
මගේ හද ගැඹුරටම දැනුනි...

එක සිතුවිල්ලක්
මට පහල වූයේ ,
රිදියට ගලායන
ගංදෑලේ
නිදමින් හුන් විටදී ය...

දෙපයේ පැටලෙන
සීතල වතුර මකුළු දැල
ඍජුව ම 'නෙත් හැරවුයේ
හිස් අහසටයි...

කළුගඟට ඉහළින්
තත්පරයට මීටර ගණනක වේගෙන්
චන්ද්‍රිකාවක් ඇදී යයි...

       "තාත්ත වේගවත් රියැදුරෙක්...
                          මාත් රේස් පැද්දොත් නරකද ?"


මගේ ඒ වියරුව
සල්ලි කඳු ගොඩ ගසනවා
නිසැකය...

* * * * * * * * * * * * * * *

සිතින් දැකි
දෑසින් නොදැකි
හොල්මන් සමග
දොඩමළුවන්නට
වුවමනා විය මට ...
දූව පන්සල පාරේ සොහොනේ
නෝනිස් මුදලාලිගේ
බෑණාගේ සොහොනේ වල
මට ඊට උදව් විය ...

අඩි ගණන් උසට
මිනී  පිච්චුන එතන
හතර ගාතය විසිරුවා
උඩුබැලිව
අහස දෙස බලා හිඳින මොහොතේ
හඳ, මා මුවට
වචන වට්ටමින් සිටියේය...
දෙවැනි සිතුවිල්ල සිතට නැගින.

                              "දොස්තර කෙනෙක් වුණානම් මරු !
        පැලෙන්න හම්බකරතහැකි "


මේ මොහොතේ පසුතැවෙන
ජීව විද්‍යාව මට තුරුලු  විය.
මං  ජීව විද්‍යාවට තුරුළු වීමි.

* * * * * * * * * * * * * * *


කාලයාගේ අවෑමෙන්
නිතර නිතර ප්‍රශ්න තුනක්
අහන්නට වීමි ඇගෙන්...

                               "අඳුරත්, තෙරක් නොපෙනෙන අහසත්
                          හඬ ගසන්නේ
                මට ද? නුඹට ද ? "


                "හඳත්, ගැඹුරු ළිං පතුළත්
           හඬ ගසන්නේ
මට ද? නුඹට ද ? "


          "ඉක්කාවත්, ඔක්කාර රසයත්
     වෙන්කළ හදවත ඉකිගසන්නේ
මට ද? නුඹට ද ? "


අදටත් පිළිතුරු නොදුන්
මේ නටබුන් ප්‍රශ්න
බොහොම සංයමයෙන් යුතුව
හදවත කනිනවා
දැනේ තදට මට...

එක හුස්මට
පොත් කියවන කාලෙක
රතු පොත් රාක්කයක්
තුරුලු කරගෙන
මියගිය තාත්තගේ
ඇඳ  පුලුස්සන්නට පෙර,
පුතකු ලෙස ඒ මත
අවසානයට වතිරුනෙමි...

මුදුන් වහලයේ
මුදුන් උළුකැටවල
කුමේර බිඳී ඇති ගුල්වලින්
අහස මට දිස් විය...
එවෙලේ මට තුන්වැනි
සිතුවිල්ල පහල විය...

"උඹට පිස්සුද?
ද්‍රව්‍යාත්මක සංකල්පයක බරට එරෙහිවන
ගර්ෂණය සොයන්නේ?
මුලාව සහ වංචාව
භෞතිකව සූත්‍ර ගත කරන්නට
පුළුවන් උපායක්
ඉගෙන ගන්නේ !"












අහම්බෙන් මතුවුණ
තරු තුනක් වගේ
සිතුවිලි තුනත් 
ම'සිතින් දරාගෙන
කම්හලේ දොරටුව මුලදී

ඔබ මා ද
මා ඔබ ද
මග හැර ගියෙමු.
 





















Tuesday, June 21, 2011

පහතරැටියාගේ උඩරට සිතුවිලි

කුරුටු ගාන C R  පොත
පිටු අංක 22




පහතරැටියාගේ  උඩරට සිතුවිලි
 


කුමක් හෝ කාරණයක් උඩ මා උඩරට රාජධානියට අතිශය සමීප බව මගේ මස්තිෂ්ක තරලවලට හොඳින් දැනේ. 
 එනමුත්, මා උඩරැටියන්ට විහිළු කරන්නේ 
" උඹල තමයි සිංහල ජාතිය පාවා දුන්නේ " යනුවෙනි. 
මඟුල් මඩුව අශික්ෂිත තැනක් සේ මට හැඟුණත් මට එය බලන්නට ආසය.
කෘත්‍රිම බෝගම්බර වැව අපේ කරපික්කඩ වැවට සාපේක්ෂව ශිශුවකු වුවත් එය බැලීමට ආසය.
වැවේ බැම්මෙන් හැරී උඩහට යද්දී අමුතු හැගීමක් දැනෙන්නේ. හරියට කාලෙක ඉඳන්  හුරුයි  වගේ.
ඇතැම් අවස්ථාවල උඩරටට ඇතුළු වන ඇතැම් කපොලු ළඟදී මගේ රෝමෝද්ගමනය වෙයි.


මේ විරුද්ධාභාසය කුමක් දැයි තෝරා බේරා ගන්න නොහැකි වූ තැන මාගේ උපකල්පනය වූයේ, එක්තරා ජන්මයකදී මා උඩරට රාජධානියේ වාසය කර ඇති බවයි.
ඇතැම් දිනවල කඩුගන්නාව පහුකරන විට දකින කඳු වලල්ල උඩරට ශ්‍රී විභූතිය මගේ රස නහරවලට කාවද්දයි. ඒවා මට හුරුවාක් මෙනි. කඩු සටන් මතක් වෙයි. දුනු හී  මතක් වෙයි. උඩු කය නිරුවත් යෝධ මස්පිඩු ඇති සිරුරක් මතක් වෙයි. ප්‍රතිකාලුන්ගේ තොප්පි හා තුවක්කු බට මතක් වෙයි.


 කෙසේ නමුත් මේවනවිට මම උඩරැටියන් සමග ලෙයින් මිශ්‍ර වී හිඳිමි.


මේ හැමදේමත් එක්ක දෙවැනි රාජසිංහ රජුගේ ප්‍රශස්ති ගායනා ද මට මතක් වෙයි. ඔහුගේ ශ්‍රී විභූතිය සහ තේජස වර්ණනා කිරීමට ලියූ "ශ්‍රී නාමය" හි සඳහන් මේ ගායනා අපූර්වත්වයකින් මා ප්‍රහර්ෂයකට ගෙනයයි.
(මේවා ගායනයේදී ගස් ගල් පවා සන්සුන්ව රජු වෙත පක්ෂපාතී වුයේ යයි උඩරට වැසියෝ කියති.)



සීත සුළං සමගින් පිපි මල් ලොව
මිහිරි සුගන්ධ ඔතා සුවසේ
ඇත වනන්තරයේ සිට පාවෙන
ගීත අසා කොවුලා සුවසේ...



දෑත වනා ලෙලවා බඳ කෝමල
ලාලනයෙන් ඇදෙමින් සුවසේ
ගීත ගයන්න ගයා සැනසෙන්න
වසන්තිය ලාලනියේ සඳසේ...



චන්දනා ගරු පංක විලේපන
වීන්දනා නාමෙන් කියතා පා
බන්ධනා නිල්වන් දද  මින්සිරි
නන්දනා විඳිමින් සුරකී පා... 





පුංචි විස්තර ටිකට මගේ නෝනට ස්තුතියි !

පදාර්ථිකයන්...

පදාර්ථිකයා...

My photo
Manoj is a copy based Creative Director, who brings over 15 years of experience in agencies such as Publicis Groupe-Saatchi & Saatchi, Leo Burnett, TBWA, JWT, Holmes Pollard & Stott with a background in Sociology, Philosophy, Communication, Psychology, and Film. Manoj has gained a unique perspective on brand building and creative effectiveness and is always in pursuit of real, local insights. Manoj’s strategy-led approach to creative has yielded impressive results for multinational brands such as Unilever, Nestle, P&G, MeadJhonson, Dulux, Burger King, HSBC, ITC, ABBOT, Dialog Axiata, and much-loved local brands such as Sri Lanka Eye Donation Society, Sri Lanka Cricket, Mawbima Newspaper, Wijaya Newspapers, Prima, Sri Lanka Telecom, SriLankan Airlines, Crysbro, DSI, Commercial Bank, Maliban and DFCC Bank. Manoj has represented Sri Lanka as a judge in various industry award shows, most recently Ad Stars. He has significantly impacted the industry, contributing to winning Sri Lanka’s very first metals in international award festivals such as Cannes Lions, Spikes Asia, LIA, D&AD, Ad Fest, Abby Awards, Effie Awards, and Cresta.